ZARTIERA ROSSA

Δύο ιδέες, ένα δίδαγμα

2009-01-12T13:26:00.001+02:00

Τον Μάιο του 1977, έναν ακριβώς χρόνο πριν από την απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο κι ενώ η Ιταλία βυθιζόταν στο δράμα των «μολυβένιων χρόνων» της, στην «Ουνιτά», την εφημερίδα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που προκάλεσε θύελλα συζητήσεων καθώς έθετε ένα τολμηρό για την εποχή ερώτημα: «Είναι δυνατόν να διακρίνουμε το δημοκρατικό κράτος από το σύστημα εξουσίας (αυτό που κάποιοι ονομάζουν «καθεστώς») το οποίο κυριαρχεί τα τελευταία 30 χρόνια;».

Και η απάντηση ήταν πως, παρά την προφανή δυσκολία να ξεχωρίσει κανείς το δημοκρατικό κράτος, τους δημοκρατικούς θεσμούς, από ένα σύστημα εξουσίας που κυριαρχεί επί των θεσμών αυτών, συμφύεται με παρασιτικούς και αυταρχικούς δεσμούς και τους υποτάσσει, η διάκριση αυτή και μπορεί και πρέπει να γίνεται.

Η αμφισβήτηση του «καθεστώτος», συνεπώς, υποστήριζε η «Ουνιτά», δεν έπρεπε να επιτραπεί να μεταφραστεί σε αμφισβήτηση (και μάλιστα βίαιη) του ίδιου του δημοκρατικού κράτους. Αντίθετα, η σθεναρή υπεράσπιση του δημοκρατικού κράτους αποτελεί προϋπόθεση της απελευθέρωσής του από τα παρασιτικά και αυταρχικά δεσμά που το περιορίζουν και το αφυδατώνουν. Και η δημοκρατική μεταρρύθμιση του κράτους είναι η προϋπόθεση αποτελεσματικής υπεράσπισής του έναντι εκείνων που το αμφισβητούν στην πράξη, και μάλιστα διά πυρός και σιδήρου. Όλα αυτά ηχούν σαν παλιοκαιρισμένες συζητήσεις άλλων εποχών. Ήταν μια εποχή όπου τα μεγάλα προτάγματα που κίνησαν την Ιστορία και φλόγισαν τα μυαλά των ανθρώπων του 20ού αιώνα ήταν ακόμη ολοζώντανα. Κι ήταν μια χώρα, η Ιταλία, που είχε ζήσει το δικό της 1968, τη Μεγάλη Αναστάτωση, και περιδινιζόταν σε έναν κύκλο βίας όπου, από τη μια πλευρά, μαύρες φασιστικές οργανώσεις (συχνά με τη χρηματοδότηση και καθοδήγηση αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών) έβαζαν βόμβες σε πλατείες σκοτώνοντας εκατοντάδες ανθρώπους για να δημιουργήσουν τον φόβο μιας επικείμενης «κομμουνιστικής ανταρσίας» και, από την άλλη, το κόκκινο «κόμμα των όπλων» στρατολογούσε μέλη από τις πυκνές γραμμές των απογοητευμένων νέων οι οποίοι από το Μεγάλο Κίνημα όδευαν προς το Μεγάλο Riflusso - από τον πυρετό των καταλήψεων και των κινημάτων αντικουλτούρας, τύπου «μητροπολιτικών Ινδιάνων», προς την ιδιώτευση και την εγκατάλειψη κάθε συλλογικής δράσης- και όπλιζε το χέρι τους για έναν κύκλο «πολιτικών» δολοφονιών που θα έκοβαν, υποτίθεται, δρόμο προς την επανάσταση. «Ξεκινήσαμε για την κατάκτηση ενός νέου κόσμου, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι απλώς βοηθούσαμε στη στερέωση του παλιού», θα γράψει αργότερα ένας από τους ηγέτες του «κόμματος των όπλων».

Ούτε η εποχή ούτε οι συνθήκες ούτε το ιδεολογικό κλίμα έχουν αναλογία με όσα ζούμε σήμερα. Κι όμως, για κάποιο λόγο οι συζητήσεις που ξέσπασαν αυτές τις ημέρες, οι αντιπαραθέσεις που προκάλεσαν οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη και οι πυροβολισμοί του Γενάρη με έκαναν να θυμηθώ και να ανασύρω από το αρχείο εκείνο το άρθρο της «Ουνιτά» και τις συζητήσεις που είχε προκαλέσει με την αίσθηση πως- αν και οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές- κάτι από εκείνον τον παλιό διάλογο γίνεται ξανά επίκαιρο.

Η ιδέα, για παράδειγμα, πως οι προοδευτικές δυνάμεις, η Αριστερά προπάντων, έχουν χρέος να υπερασπίζονται τους δημοκρατικούς θεσμούς από κάθε τύπου βίαιη αμφισβήτηση ώστε να μπορούν να επιδιώκουν τη μεταρρύθμισή τους. Η ιδέα επίσης πως, όταν θεσμοί της δημοκρατίας αμφισβητούνται, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η έμφοβη και συντηρητική περιχαράκωση, αλλά η μεταρρύθμισή τους επί το δημοκρατικότερον, η ενίσχυση της κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Και το πικρό δίδαγμα της ιταλικής εμπειρίας των χρόνων του ΄70 (που έχει επαναληφθεί πολλές φορές σε πολλές χώρες): αν η Αριστερά δεν καταφέρει να μεταφράσει ένα αυθόρμητο νεανικό κίνημα, που σαν λάβα ηφαιστείου απλώνεται ύστερα από μια ξαφνική έκρηξη, σε ένα συγκροτημένο πολιτικό όραμα, σε ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο, τότε η μοιραία εξέλιξη είναι το εκκρεμές να κινηθεί από την υπερθέρμανση στον πάγο, από τη συλλογική υπερδραστηριότητα στην ιδιώτευση, στο μοιραίο riflusso, αφήνοντας ενίοτε πίσω του και τα ξέφτια μιας βίαιης απελπισίας, η οποία με την ελπίδα ενός νέου κόσμου στερεώνει τον παλιό.

Η αμφισβήτηση του «καθεστώτος»- υποστήριζε η «Ουνιτά» τον Μάιο του 1977- δεν έπρεπε να επιτραπεί να μεταφραστεί σε αμφισβήτηση (και μάλιστα βίαιη) του ίδιου του δημοκρατικού κράτους.

ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΙΜΑΤΣΙΜΑΣ

Αλληλεγγύη

2009-01-10T01:14:00.000+02:00

Α ρε Marcos,

Ο Μάρκος θα σου τράβαγε τ' αυτί.

Συλλεκτικό

2009-01-10T00:52:00.002+02:00

Όλοι μπορούμε να θαυμάσουμε στο video το έξοχα μελετημένο σχέδιο ανάπτυξης και αντιμετώπισης των επικίνδυνων γιαγιάδων και ψιλικατζήδων της ΕΛ.ΑΣ.

Κορυφαία στιγμή αυτού του video - και γι' αυτό είναι πλέον συλλεκτικό - η κίνηση του ΜΑΤατζή να ξύσει το κεφάλι του πάνω από το κράνος!
Είναι επιβεβαιωμένη η πληροφορία ότι επρόκειτο για απλή φαγούρα και δεν υπήρξε κάποια παραγωγή σκέψης.

Απαραίτητη διευκρίνηση:
Κανείς ΜΑΤατζής δεν υποβλήθηκε, εξαναγκάστηκε ή συμμετείχε σε διαδικασία σκέψης κατά το γύρισμα αυτού του video.

"Πρωτοχρονιάτικο"

2009-01-02T07:45:00.001+02:00

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι»

Κώστας Βάρναλης

The Fourth World War

2008-12-26T08:06:00.000+02:00

2008-12-25T12:31:00.001+02:00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

PARATISTAS

Χριστουγεννάτικο Άσυλο

2008-12-23T11:24:00.004+02:00

Σύντροφε και συντρόφισσα,

Χάνουμε την μάχη.

Ο επάρατος καπιταλισμός, ο Μέσος Πολίτης (δεν θα το βρώ το σπίτι του κάποτε;), ο κυνο-βουλευτικός ΚουΚουΕφόρος, οι Ξώφαλτσοι χειροπαλιδρομούντες με το αριστερό, οι Γκαλοπατζήδες της TV μας γκαλουπώνουν στην οικοδομή του Συστήματος σαν την γυναίκα του πρωτομάστορα, οι περήφανοι Νοικοκυραίοι έχουν προγραμματιστεί και κάνουν προσυγκεντρώσεις στις αγορές και περιφρουρούν σύσσωμοι τις βιτρίνες μεταμφιεσμένοι σε υποψήφιοι αγοραστές και οι γυναίκες τους μαμαλακίζονται προσπαθώντας να φτιάξουν χειλοπίπες.

Έχουν μπεί στο Χριστουγεννιάτικο Άσυλό τους σύντροφε και άντε να τους βγάλεις από κεί.
Η άχνη από τους κουραμπιέδες τους, σβήνει τις φωτιές των μολότωφ μας.
Μας επιτίθενται με κουραμπιέδες μελωμένους για να κολλάμε στον δρόμο και να μας συλλαμβάνουν ισχυριζόμενοι στον Άννα-κριτή ότι μας πιάσαν με το χέρι μες το μέλι.
Τα συνθήματά μας καλύπτονται από τα φάλτσα κάλαντα των γενίτσαρων που αμολάει το Σύστημα στους δρόμους από τα χαράματα - ίδια ώρα είχανε βγάλει και τα τάνκς αν θυμάσαι.

Μας έχουν μπερδέψει σύντροφοι και μας αλλάζουν τις ορολογίες της επανάστασης για να μην μπορούμε να συννενοηθούμε μεταξύ μας.
Βαφτίζουν ένα τρακάρισμα - εξέγερση, μια σφαλιάρα - προπυλαια-κισμό, το κάπνισμα - χρήση χημικών, μια συζήτηση - talk show, τον επιτάφιο - σιωπηλή διαμαρτυρία.

Το ΛΑΟΣ έμαθα ότι προτείνει, τους μεγάλους νοικοκυραίους, αφοσιωμένους στο καθήκον, θα τους θάβουν πια αφού τους περιφέρουν επί τριήμερον μυρωμένους, με τον σεμεδοφόρο καναπέ τους σε κιλίβαντα πυροβόλου όπλου, με το παράσημο του Ανώτατου Παράσημου Βλήματος καρφιτσωμένο στο στήθος.

Το θείον βρέφος, όλο το κλέβουν κι όλο ξαναεμφανίζεται το σκασμένο - κάποιοι ήδη μιλούν για θαύμα. Είναι τόσο πεισματάρικο το βλαμμένο που θέλει σώνει και καλά να γεννηθεί - συμβολίζοντας την ανάκαμψη των αγορών. Ο Πάκης, ως άλλος Ιωάννης ο Βαπτιστής, έχει περιφρουρήσει το δέντρο με ΜΑΤ και έχει επιτάξει το Ιασώ σχεδιάζοντας σικέ γέννηση Μεσσία. Η Νέα Δημοκρατία έχοντας πιάσει τον σφυγμό του κόσμου - πολύ σφιχτά είναι η αλήθεια, εξ ου και η ασφυξία - σχεδιάζει την Δευτέρα Παρουσία ώστε να αντιστρέψει το κλίμα που έφαγαν τόσοι και τόσοι γάιδαροι.

Όλα γίνονται συντρόφιμε για την Παράσταση Φρίκης.

Μετά, σχεδιάζουν να αλλάξει ο χρόνος και να φύγει ο δίσεκτος, και να έχουμε άλλα πανηγύρια τότε, και όποιον ξεφύγει από τον εορταστικό κλοιό, του την έχουν φυλαγμένη με τα Φώτα.

Είναι πονηροί καιροί αυτοί συντρόφιμε και πρέπει να έχουμε τα μάτια μας 114.

Εύχομαι περαστικά στον σύντροφο Michael Jackson, υπομονή στον ψυχοθεραπευτή του Βορίδη, και την αλληλεγγύη μου στον σύντροφο Πρετεντέρη - θα βρεθεί θεραπεία και για σένα σύντροφε Γιάννη.

Χρόνια Θολά και Ευτυχεσμένα.

Zardiniera Rossa!!

Αντίδραση σε κίνδυνο κατά ζωής.

2008-12-19T11:34:00.000+02:00

Ευφυιολογήματα

2008-12-19T11:27:00.000+02:00

Πανό πάνω στην Ακρόπολη.

2008-12-17T11:08:00.001+02:00

Είναι φοιτητών.
Ο Γλέζος γέρασε πια.

H Θέση των Συντρόφων για το θέμα Πλιάτσικο

2008-12-16T15:53:00.000+02:00

Ο Κόσμος των Ζώων - Ερπετά

2008-12-15T23:00:00.002+02:00

Αλέξης Κούγιας, εκ του γαλλικού Couille. *

*Couille = [κου' γ] όρχις, ο.

Κι αν του κάτσεις;

2008-12-15T21:31:00.002+02:00

Δεν ήθελες να σε λένε σύντροφο έτσι;

Ήταν οπισθοδρομικό;

Τώρα που θα σε λένε συντρόφιμο;

Πως αισθάνεσαι;

Karaoke

2008-12-15T21:22:00.001+02:00

Χριστουγεννιάτικα Στολίδια ΕΛ.ΑΣ.

2008-12-15T21:07:00.002+02:00

Η Ελληνική Αστυνομία, συμπάσχουσα με την κοινωνία εν μέσω ΔΟΚ (διεθνή οικονομική κρίση), μεγάθυμη και συνασπιζόμενη τις ανάγκες του πολίτη, τις άγριες, βρωμιάρες μέρες που έρχονται, μοίρασε δωρεάν, σε όλες τις μεγάλες πόλεις της παρτίδας μας, 5000 στολίδια για το οικογενειακό Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ευχαριστούμε.

Χριστιανοί Σύντροφοι:

2008-12-15T21:05:00.000+02:00

Έξω από την Εθνική Τράπεζα στην Πανεπιστημίου.

Η Βουλή όμως, τους έδωσε στέγη

2008-12-15T21:01:00.002+02:00

Συντρόφων Έ(ξ)έγερσις

2008-12-15T17:10:00.002+02:00

Σύντοφε και Συντρόφισσα, πετάχτηκα απόψε από τον ύπνο του δικαίου μου μούσκεμα στον ιδρώτα.
Έβλεπα στον ύπνο μου ότι είχαμε δώσει ραντεβού για την επανάσταση και δεν χτύπησε το ξυπνητήρι. Δεν μπορώ να σου περιγράψω την αγωνία. Οι σύντροφοι να περιμένουν, η βενζίνη να εξατμίζεται από τα μπουκάλια, η ορθοστασία να χτυπάει την φλεβίτιδα των αγωνιστών συντρόφων, η ζέστη να πνίγει την αναπνοή μέσα στα κράνη, να μη φυσάει και καθόλου και κάποιος αμόλησε και μια κούφια.
Έσπασε λέει η προσυγκέντρωση με μουρμουρητά, απογοήτευση και κατεβασμένες μάσκες, και έφταιγα εγώ. Έφτασα με μιάμιση ώρα καθυστέρηση και βρήκα μόνο καμιά τριανταριά πιτσιρικάδες να κάθονται στο πεζοδρόμιο, με κεριά σχεδόν λιωμένα. Μόλις με είδαν, σταμάτησαν οι κιθάρες το "Να μ΄αγαπάς", όλοι σιώπησαν και με κοιτάγανε με περιφρόνηση. Απ' αυτές που κοιτάς τους προδότες. Μου γύρισαν την πλάτη κουνώντας το κεφάλι, μπήκαν στο Καφέ απέναντι και έκλεισαν την πόρτα πίσω τους.
Έμεινα μόνος στον δρόμο σύντοφε, και εκείνοι με κοιτούσαν μέσα από το τζάμι με παγωμένα μάτια.
Ήταν μόνο ένα όνειρο ευτυχώς. Κοίταξα τρομοκρατημένος το ρολόι στο κομοδίνο. Ήταν 4, κάπνισα ένα τσιγάρο και ξανακοιμηθηκα μετά από καμια ώρα. Το πρωί άκουσα Κανέλλη στον City και αλφάδιασα με την πραγματικότητα πάλι. Έκανα και περατζάδα στα blogs, στα sites των ομάδων της αγωνιστικής μου γειτονιάς και ηρέμησα.

Είδα σύντροφοι, ως όφειλα, όλη την δράση, σε όλα τα σημεία. Μερικές φορές νομίζω ήμουν και σε 2 σημεία ταυτόχρονα. Δεν το λέω ειρωνικά αντιδραστικέ, καχύποπτε σύντροφε. Αλήθεια είναι. Αν είσαι ας πούμε Στουρνάρη και Τζώρτζ, είσαι σε 2 σημεία - μου σου πω και τρία.

Λυπούμαι πρέπει να ομολογήσω, λυπούμαι για την εξασθένηση της εξέγερσης, κάποιοι το λένε και ξεφούσκωμα.
Επέστρεψε ο κόσμος ήδη στον καναπέ, αν ποτέ σηκώθηκε, και περιμένει με ανυπομονησία το επόμενο δελτίο εξέγερσης από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Η κηδεία του Αλέξη δεν έγινε - πρέπει να στο πω να το ξέρεις αυτό - δεν έγινε, αναβλήθηκε και θα την κάνει ο Λαζόπουλος την Τρίτη.
Με όλες τις μελό πλερέζες που χρειάζονται. Έχω πληροφορίες Σύντροφε αναγνώστη, ότι θα έχει καλεσμένους μαθητές, από Ψυχικό, Φιλοθέη και βορειότερα, από ιδιωτικά σχολεία μόνο, που πήραν έλεγχο 18,4 και πάνω.
Στην εκπομπή, θα γίνει επιτέλους η πολυαναμενόμενη αδελφοποίηση Εξαρχείων - Ψυχικού, και με παρέμβασή του, ο Γιώργος Σουφλιάς θα ανακοινώσει την έναρξη της γραμμής μετρό Πλατεία Εξαρχείων - Φάρος Ψυχικού. Πρόκειται για έργο αναπνοής, που μετά την ασφυξία των χημικών, η Κυβέρνηση το χρειαζόταν για να τσιμπήσει 2-3 μοναδούλες και να αντιμετωπίσει τον Μεσσία με το μουστάκι.

Ο ευσεβιομεγαλειότατος Θεσσαλονίκης Άνθιμος (άκου όνομα), καλώς μιλάει για δυνάμεις ιμπεριαλιστικές, χθόνιες και σκοτεινές, και θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει και ένα κρυμμένο 666 μέσα στην καθημερινότητά μας αυτές τις ημέρες.

Προσέχεις σύντροφε;

Εξ-έγερση.
Εξ-άρχεια.
Εξ-οστρακισμός.

Όπερ έδει δείξαι!
Θα προσέθετα και το Εξ-ουσία αλλά είμεθα αντιεξουσιαστές και αναρχοαυτόνομοι και δεν καταδεχόμαστε να τους δώσουμε σημασία.

Αποφάσισα συλλογικά τώρα να πάω τώρα δω Εξάντα και να Εξεμπεδρεύω.

Ένα ωραίο που κυκλοφορεί με email είναι το :

"Αν βλέπεις την Νεολαία μακρυά σου, χρησιμοποίησε διόπτρα"